بامداد ۴۳۳

تو ساعتهایی که باید خسته از یک روز پر رفت و آمد تو خیابونهای شیراز، باید چشمهام رو رو هم بذارم دارم به این فکر میکنم که چطور میشه پیامم رو ندیده باشی... یه پیام کوتاه احمقانه با یه جواب کوتاه کلیشهای... دیدم آواتارت رو... چهطوره که این چشمها هر بار بیش از قبل برق میزنن...

خیلی ساده یه سوایپ به چپ کردی و پاکم کردی لابد... که زیر پاهات له کنی آخرین کورسوهای امید کسی رو که امیدواره به دیدن کلیشهای ترین کلمات ممکنت...

تنت سلامت...