بامداد ۳۹۰

دلم مرگی میخواد به جذابیت مرگ رابی و سیسیلیا تو atonement. یادته اون روزهای اول گفتم کاش میشد ثبت نام کنم تو یه ارتش حین یه جنگ بزرگ، خارج از مرزها...؟ شاید که تو جایی مثل دانکرک از یه بیماری سخت از دنیا میرفتم یا که وقتی از ترس بمباران نازیها تو تونلی تنگ و تاریک در کنار صدها نفر ترسیده و رنجور پناه گرفتم، غرق میشدم...

دلم دوستی، دشمنی، راویای رو میخواد که داد بزنه، یاد کنه، بنویسه ازم وقتی دههها از مرگم تو یه خاک غریب گذشته باشه.... دلم اشکهات رو میخواد وقتی بیاختیار روی چین و چروک چهره مثل همیشه زیبات سر میخورن و همچنان از هوش میبرن...