بامداد ۱۱۵

بعد از تو، وقتی که ثانیهای غرق خوشی از اتفاقی خوب و غافلگیرکننده میشم به خودم نهیب میزنم که احمق این هم میگذره و تهش رنج و پوچیه که باز اسیرت میکنه و تو باز فرو میری... فرو میری... فرو میری...